Op elke tree blijft hij even staan voordat hij de volgende stap zet. Hij wordt al wat ouder en zijn ogen laten hem steeds vaker in de steek.  

Toch moet hij nu echt naar beneden. Het ontbijt staat klaar en zijn vriendin is al begonnen.

Beneden loopt hij meteen naar de vaste plek, waar hij zoekend blijft staan. 

Vandaag staat het ontbijt ergens anders en dat heeft hij niet meegekregen.

“Waar moet ik ook alweer zijn?” zie ik hem denken.

Hij kijkt eens om zich heen, op zoek naar zijn vriendin. Die weet wel waar hij moet zijn. 

Zij zit maar een paar meter verderop, zonder dat hij haar opmerkt. Hij lijkt het even helemaal kwijt te zijn.

Ik stuur hem voorzichtig de goede kant op. Zodra hij haar ziet, komt er rust over hem heen. 

Zijn vriendin schuift een stukje op en maakt plaats voor hem.

“Eet smakelijk!” zeg ik zachtjes, terwijl hij met zijn kleine konijnentandjes begint aan een blaadje andijvie uit zijn voederbak