Het enige dat ik hoor is een stortvloed aan Franse woorden. 

Mijn eerste dag als stagiaire in Brussel. Voor mijn gevoel heb ik er al een wereldreis op zitten, dwars door de ochtendspits met tram én metro. En als ik bij het bedrijf aankom, gaat de deur niet open. Je hebt zo'n tag nodig om binnen te komen. 

Nadat ik zenuwachtig aanbel, doet een collega de deur open. Ze begint direct in het Frans tegen me te praten. 

"Bonjour," hakkel ik terug. 

Daarna val ik stil. Er komt geen enkel woord Frans in mij op, Nederlands ook niet trouwens. Complete black-out. Daar sta je dan met je 'ik heb een half jaar in Nice gestudeerd'. Ik begrijp geen woord van wat ze zegt. 

Mijn hartslag versnelt, ik voel mijn gezicht rood worden en ik durf haar niet meer aan te kijken. 

Om mij heen gaan de gesprekken gewoon door. Telefoons rinkelen, deuren gaan open en dicht. 

'Dit ga ik nooit redden hier,' denk ik.  
 
"Gaat het wel?" vraagt mijn collega dan in gebrekkig Vlaams. Ze kijkt me onderzoekend aan en stelt me daarna gerust met wat vragen over ditjes en datjes. Ze sluit af met: "Maar je moet hier wel echt Frans spreken."

Ik knik alleen maar. Nog zes maanden te gaan.